Lista wszystkich aktualności

Uchwała SN: Dwudziestoletni termin przedawnienia za naprawienie szkody wyrządzonej przez nieustalonych sprawców

29 października 2013 r. Sąd Najwyższy w uchwale (sygn. akt III CZP 50/13) stwierdził, iż  roszczenie pokrzywdzonego o naprawienie szkody, wynikłej ze zbrodni lub występku, wyrządzonej w okolicznościach uzasadniających odpowiedzialność cywilną posiadacza pojazdu mechanicznego lub kierującego pojazdem mechanicznym, których tożsamości nie ustalono (art. 98 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 109a ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, jedn. tekst: Dz.U. z 2013 r., poz. 392 ze zm.), przedawnia się na podstawie art. 442[1] § 2 k.c.

Przytoczony przepis k.c. stanowi, iż jeżeli szkoda wynikła ze zbrodni lub występku, roszczenie o naprawienie szkody ulega przedawnieniu z upływem lat dwudziestu od dnia popełnienia przestępstwa bez względu na to, kiedy poszkodowany dowiedział się o szkodzie i o osobie obowiązanej do jej naprawienia.

Uchwała została wydana z inicjatywy Rzecznika Ubezpieczonych. W dniu 23 maja 2013 r. Rzecznik Ubezpieczonych zwrócił się do Sądu Najwyższego z wnioskiem o podjęcie uchwały mającej na celu rozstrzygnięcie rozbieżności w orzecznictwie dotyczących problematyki przedawnienia roszczeń o naprawienie szkody w kontekście zadań realizowanych przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny. W odniesieniu bowiem do odpowiedzialności za szkody (przede wszystkim na osobie, a także w ograniczonym zakresie w mieniu) wyrządzone w okolicznościach uzasadniających odpowiedzialność cywilną posiadacza pojazdu mechanicznego lub kierującego pojazdem mechanicznym, w przypadku gdy nie ustalono ich tożsamości, Fundusz każdorazowo przyjmuje trzyletni termin przedawnienia wynikający z art. 4421 § 2 k.c. Neguje natomiast możliwość przyjęcia dwudziestoletniego terminu przedawnienia na podstawie art. 4421§ 2 k.c., gdyż jego zdaniem przepis ten bezwzględnie wymaga ustalenia, że przestępstwo zostało popełnione przez konkretną osobę, a nieustalenie sprawcy stanowi okoliczność, wobec której nie jest możliwe rozstrzygnięcie, że doszło do popełnienia przestępstwa. Rzecznik Ubezpieczonych stwierdził na podstawie przeprowadzonej analizy orzecznictwa sądów powszechnych poważne rozbieżności, które uzasadniały poddanie tego zagadnienia prawnego rozstrzygnięciu powiększonego składu Sądu Najwyższego.

Sąd Najwyższy przedstawił jasną wykładnię, z której jednoznacznie wynika konieczność przyjęcia względem Funduszu dłuższego terminu przedawnienia w sytuacji, gdy roszczenie dotyczy naprawienia szkody wynikłej ze zbrodni lub występku.

Uchwała SN z 18 października 2013 r. sygn. akt III CZP 50/13

Źródło: Sąd Najwyższy.